


13 grudnia 1997 roku w naszej Katedrze Katowickiej odbywało się uroczyste zakończenie peregrynacji kopii Jasnogórskiej Ikony po Archidiecezji. Naszą reprezentantką na uroczystości była siostra zewnętrzna—siostra Bogumiła, która powróciła jak na skrzydłach z niezwykłą wiadomością. Wśród zebranych kardynałów i biskupów był także Nuncjusz Apostolski Ksiądz Arcybiskup Józef Kowalczyk, który ogłosił uroczyście wobec wszystkich, że Ojciec Święty Jan Paweł II mianował nowego Ordynariusza dla Kościoła Tarnowskiego i jest Nim... Ksiądz Wiktor Skworc! Nieoczekiwaną, ale tak bardzo drogą dla nas wiadomość, przyjęłyśmy przez łzy radości i wzruszenia. Gdy ochłonęłyśmy nieco, w chórze zakonnym zabrzmiało z całego serca śpiewane Panu: „Te Deum laudamus".
Nasza Matka zaraz posłała list do Księdza Biskupa Nominata, wyrażający naszą radość, zapewnienie o modlitwie, ale też świadomość, że go jakoś tracimy. Na końcu pojawiło się pytanie: „a może nie wszystkie tracimy?..." Niebawem zatelefonował do nas, dziękując za wszystko. Wspominając o treści listu powiedział: "dla mnie najważniejszy był ten „wielokropek” - zrozumieliśmy się. Żywo mieliśmy w pamięci rozmowę z 26 listopada o fundacji w Tarnowie. Z drżeniem radości odczytałyśmy tajemniczy zamysł Boży, który od wielu miesięcy kierował nasze pragnienia ku Kościołowi Tarnowskiemu, a teraz tak cudownie układa drogi jego realizacji.

26 grudnia Ksiądz Biskup Nominat odwiedził nas w rozmównicy. Nie mógł wprost uwierzyć, że myśmy w listopadowej rozmowie nic nie wiedziały o Jego nominacji, o której On już kilka dni wcześniej dowiedział się. Stwierdziliśmy zgodnie niezwykłe działanie Ducha Świętego i wielbiliśmy Jego zamysły. Podejmując tajemnicze Boże plany Ksiądz Biskup Nominat oficjalnie, choć na razie ustnie, zaprosił nas na fundację do Kościoła Tarnowskiego, a myśmy zaproszenie przyjęły z radością i powiadomiłyśmy o tym telefonicznie Naszego Ojca Prowincjała, który wyraził swoją radość i zgodę.
W uroczystość Objawienia Pańskiego Ksiądz Wiktor Skworc został konsekrowany na Biskupa w Rzymie, w Bazylice św. Piotra, przez Ojca Świętego Jana Pawła II.
18 stycznia 1998 roku w Katedrze Katowickiej Archidiecezja żegnała swojego Kapłana i Wikariusza Generalnego, a do nas Ksiądz Biskup Wiktor przyszedł dzień wcześniej z Mszą świętą i z wizytą pożegnalną. Powiedział, że poczynił już kroki wstępne w kierunku Fundacji.
25 stycznia odbył się Ingres Księdza Biskupa Wiktora w Katedrze Tarnowskiej, a wkrótce potem Nasz Ojciec Prowincjał poinformował nas, że rozmawiał telefonicznie z Księdzem Biskupem Wiktorem, który oficjalnie zgłosił Naszemu Ojcu pragnienie założenia klasztoru karmelitanekBosych w Kościele Tarnowskim i prosił o siostry z Katowic.
Od uroczystości Świętego Józefa rozpoczęłyśmy we wspólnocie codzienną śpiewaną litanię do tego Świętego Naszego Ojca i Opiekuna. Po litanii odmawiałyśmy specjalną modlitwę zawierzając Świętemu Józefowi przyszłość naszej Wspólnoty. Ciągle zgłaszały się nowe powołania. Odczytałyśmy w tym szczególną myśl Bożą, przygotowującą do nowych wezwań.
O dobry, Święty Józefie, Ojcze nasz i Opiekunie!
Jak przed laty gromadziłyśmy się wokół Ciebie prosząc, byś wspomagał nas w tworzeniu tej naszej Katowickiej Fundacji, tak dziś, z wiarą i miłością powierzamy Tobie nowe wezwanie fundacyjne,
które staje przed nami.
Wyjednaj potrzebne łaski zapraszającym nas Biskupom, decydującym naszym Przełożonym oraz wszystkim, od których losy tej Fundacji zależą. Wypraszaj im światło Ducha Świętego
i skuteczne działanie,
A nam daj dobre i liczne powołania.
Niech duch Świętej Naszej Matki Teresy, która tak ufała Twemu wstawiennictwu, zakwitnie w całym pięknie w nowych „gołębnikach” Najświętszej Panny. Amen.
