Z historii klasztoru – część 5.

        Tygodnie mijały szybko i tak nadszedł 3 grudnia 2000 roku. Nasz Ojciec Prowincjał Szczepan Praśkiewicz odprawił w tym dniu dla nas w chórze zakonnym Eucharystię i ogłosił listę sióstr fundatorek, które miały jechać do Tarnowa.

           Rozstanie stawało się coraz bardziej rzeczywiste, dlatego czas, który dzielił nas od wyjazdu na Fundację był pełen serdecznej troski i miłości. 11 lat wspólnego życia w Karmelu Katowickim związało nas serdeczną miłością. Pragnęłyśmy nacieszyć się sobą, podziękować sobie wzajemnie i zapewnić o gorącej modlitwie za obie wspólnoty, tę która zostaje w Katowicach i tę, która będzie tworzyła nowy dom w Tarnowie. 

           Był to także czas pożegnania z Przyjaciółmi Karmelu. Wśród nich było liczne grono kapłanów, osób świeckich, sióstr zakonnych– jednym słowem, osób które przez 11 lat istnienia klasztoru w Katowicach, stworzyły duchową Rodzinę Karmelu i którym tak wiele zawdzięczałyśmy.

            11 grudnia 2000 roku, był dniem naszego wyjazdu na Fundację.

Z KLASZTORNEJ KRONIKI:

      Ranna kołatka obudziła nas już o godzinie 4:00. Trzeba było jeszcze zapakować najpotrzebniejsze rzeczy.

           O godzinie 5:00 zmówiłyśmy ostatnią wspólną Jutrznię i Tercję, zaraz po nich było śniadanie.
          O godzinie 6:00 podjechał pod bramę klasztorną na plac przykościelny piękny autobus z Kurii katowickiej. Było jeszcze ciemno, gdy zaczęłyśmy pakować rzeczy do bagażnika. Okazało się, że to nasze karmelitańskie „ubóstwo” ledwo się pomieściło. Do świtu było jeszcze daleko… Jeszcze spojrzenie na ogród: na dziedzińcu uśmiechnięta figura Matki Bożej, w świetle lampy bieli się postać Pana Jezusa na cokole, nieco dalej pochylona sylwetka figury Świętego Józefa, a w dali z mroku wyłania się Dzieciątko Jezus z wyciągniętymi, jakby na pożegnanie, rączkami. Tyle wspomnień... tyle łask... tyle zostaje poza nami... a przed nami światło nowego dnia, nowej drogi, nowego powołania…

             Nareszcie autokar załadowany...

        Zbliżał się czas Mszy świętej. Już kilka dni temu  Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń zapowiedział pożegnalną Eucharystię w naszej kaplicy razem z Księżmi biskupami pomocniczymi.

         O godzinie 7:00 przy ołtarzu stanęło trzech Biskupów i Ksiądz Kanonik Florian Ludziarczyk. Przewodniczył Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń, obok byli Ksiądz Biskup Gerard Bernacki i Ksiądz Biskup Stefan Cichy. Celebransi byli wyraźnie wzruszeni, a nam jakoś nie wychodził śpiew podczas tej ostatniej wspólnej Eucharystii. Po Mszy świętej Celebransi weszli do klauzury na salę rekreacyjną. Ksiądz Arcybiskup ofiarował nam piękny zdobiony kielich, a Matka Przeorysza podziękowała za wszystkie lata doświadczanej dobroci i pasterskiej opieki. Potem nastąpiło właściwe pożegnanie. Dostojni Goście podchodzili do każdej wyjeżdżającej siostry i kreślili na czołach znak Krzyża świętego. Wzruszenie udzieliło się wszystkim.

            Tymczasem za oknami wstawał już jasny dzień... Dostojni Goście odeszli...

         Nadeszła godzina odjazdu…. Jeszcze ostatnie uściski pożegnalne... jeszcze zapewnienie o jedności w Panu i dobre życzenia... Formuje się procesja do wyjścia za klauzurę... Na czele siostra niosąca Krzyż , inna bierze na ręce żłobek z figurką Dzieciątka na nadchodzące Boże Narodzenie... innym Katowiczanki wciskają do rąk jakieś torby, torebki i torebeczki... Wyruszamy ze śpiewem Magnificat.
           Na korytarzu furty czekają już na nas rodziny odjeżdżających sióstr. Śpiew zaczyna się rwać. Zamyka się za nami katowicka klauzura.
          Przed klasztorem przy autokarze grupa osób czekających na nas: rodziny, znajomi... Córki wpadają w objęcia swoich rodziców. Zaczyna się nowa droga naszego życia– zaczyna być radośniej. Idziemy za wezwaniem Pana. Matka Przeorysza tuli w dłoniach figurkę Świętej Naszej Matki Teresy... wsiadamy powoli do autokaru, a z nami 6 Mam, które są niezmiernie szczęśliwe, że mogą tak towarzyszyć nam w podróży. Jeszcze spojrzenie na klasztor, krótka modlitwa i ...ruszamy.